Karsel

NI REY TAMAYO, JR.

Inilathala ng Bulatlat

Sa nakabibinging katahimikan ng gabi,

Dinala ako ng aking mga paa

Sa isang sulok nang kawalang malay.

Na ewan ko,  kung ito’y makapaghihilom

Ng mga sugat ng alaala,

O kaya’y makapagpapanday ng mga natungkab na pangarap.

Sinilip ko sa isang guwang ng bato ang kahapon.

Ang kahapong sumubok ng aking katatagan.

Agad naman akong sinalubong

Ng nakapangingilabot na dilim,

Na ang dala’y kawalang pag-asa sa bawat masisilo.

Marahan din akong hinaplos

Ng malamig na ihip ng hangin mula sa timugan,

Na ang dala’y mapanlinlang na sigwa.

Narinig ko ang isang tinig sa di kalayuan,

Nang kumawala ang umid kong tinig na nagsabi.

Mahaba-habang paglalakbay na rin ang aking tinahak,

Patungo sa isang masalimuot na pakikipagsapalaran –

Sa di-matingkalang laban ng buhay.

Tanging ang isang malalim na bugtong hininga

Na may kasamang  luha sa mata –

Ang pumupukaw sa aking balintataw upang lumaban.

Di mawaglit sa aking gunita

Nang una nilang binusalan ang aking bibig

Na huwag magpahayag ng nakilalang katwiran.

At sa halip ay sinugatan nila ang aking abang katawan,

Nakita ko kung papaanong unti-unting dumaloy

Ang maamong dugo sa aking

                                Noo

          Braso

                                                    Kamay

                                 Tiyan

                     Hita

                                           at Paa

Bagama’t hapo at pagal na ang aking katawan

Sa pakikipagbuno sa mga maling haka

At sa mga mapagmalabis sa kapangyarihan.

Nananatili ang isang katotohanan,

Gusto ko pang lumaban!

Nais ko pang makita ang aking sarili

Na makakalas sa tanikalang labis na nagpalumbay

Ng aking pagkatao.

Gusto ko pang makalaya,

Dahil wala akong kasalanan.

Inilathala ng Bulatlat

© 2006 Bulatlat ■  Alipato Media Center

Permission is granted to reprint or redistribute this article, provided its author/s and Bulatlat are properly credited and notified.