Butil ng Palay, Sako at Baril

(Alay kay Kasamang Noel, martir ng dekada 80)

NI OLIVER CARLOS

Inilathala ng Bulatlat

May luha sa iyong mga titig

Lipos ng takot ang namamaga mong mukha’t dibdib

At sa pagkahandusay ng duguang katawan sa inaanay mong sahig

Tiim-bagang nanghihina, pahagulgol mong nasambit,

Mga salot! Mga ganid! Mga lintang sumisipsip!

O kay hapdi ng iyong sugat mula sa  palo ng baril

Habang kipkip ang duguang sako na lalagyan sana ng mga butil…

Butil ng palay mula sa lupang iyong inaruga at inibig

Lipakin mong palad at butuhang gulugod ang naghasik

Sa bawat pitak ng lupa na piping saksi sa iyong mga pasakit

Bakit nang aanihin na’y saka sila darating?

Panginoong maylupa, usurerong ganid at sakim

Nangakangising  kinamkam, mga butil na iyo na lamang kakainin

Wala na ang butil!

Wala ka nang palay na ipupunla’t itatanim

Wala na rin ang lupang ipinambayad sa utang na sapilitang siningil

Sa kaunting utang na dumoble, tumubo nang walang tigil

Matagal na dapat nailuwal sa ani ng lupa ang mga utang na iyon

Bakit ngayo’y kanila pa itong inaangkin? 

Wala na ang lupa!

Wala ka nang palay na maisisilid

Sa ulilang sako na naghihintay sa inani mong mga butil

Kaytalim ng iyong mga titig

Lipos ng galit ang kinulata mong mukha’t dibdib

May apoy ang bawat salitang nagnunulas sa iyong bibig

O kay tatag ng iyong mga hakbang, kay lalim ng iyong iniisip

Duguang sako’y may halaga pa rin! Nagsisilbing pambalot....

Pambalot sa bitbit mong baril!

Inilathala ng Bulatlat

© 2007 Bulatlat ■  Alipato Publications

Permission is granted to reprint or redistribute this article, provided its author/s and Bulatlat are properly credited and notified.