Pang-Araw-Araw na Objek, Pang-Araw-Araw na Welga

Ni ROLANDO B. TOLENTINO
Kulturang Popular Kultura
Bulatlat.com

MANILA — Una nang napabalita ang pagsasara ng mga planta ng Triumph International, ang gumagawa ng bra, at ang protesta ng manggagawa nito hinggil sa “illegal closure.” Magbabawas na rin ang Goodyear, ang gumagawa ng gulong, ng 500 nitong manggagawa. Ang pinakahuli ay ang mga manggagawa ng Kentucky Fried Chicken (KFC) ay nagkaroon na ng malawakang tanggalan.

Bra, gulong, fried chicken na “finger-licking good,” ang mga pang-araw-araw na bagay ay nanlilimahid sa politikal na tunggalian. Sa pamamagitan ng piket at welga, muling naibabalik ang pwersa ng paggawa sa equation ng produksyon at konsumpsyon. Natutunghayan ng manggagawa ang kanyang kapangyarihan sa produksyon—na ang kanyang lakas-paggawa ay mahalagang salik na ang hilaw na materyales ay natratansforma sa isang komoditi.

Natutunghayan ng mamimili na may manggagawa palang lumikha nitong pang-araw-araw na gamit. Na walang sasapo sa kanyang suso, hindi uusad ang kanyang sasakyan, at walang mabilisang pagkain kung walang lakas-paggawa. Ang tendensiya ng isang komoditi ay matransforma itong nabura at naglaho ang manggagawa. Parang sardinas sa lata, pakete ng instant mami, maging pakete ng shampoo at deodorant, na parang bigla na lamang nasilid ang produkto sa kanilang pinaglalagyan, maging sa kinalalagyang estante sa tindahan.

Pinaglalaho dahil ang mga produkto para maging komoditi ay dapat mahikang natratransforma. At ang unang kaswalidad ay ang paggawa. Na walang buhay na nabuwis sa karagatan sa pagitan ng paghuli ng salmon at pagkalagay nito sa lata. O walang buhok sa pagkain, na parang kalbo lahat ng chef at waiter sa loob ng restaurant. O walang anghit ang magdadala ng pagkain sa mesa para ipaalaala ng pawis at amoy ang harshness ng gawain.

Ang bagay ay nananaturalisa sa pagkawala ng salik ng paggawa. Kaya rin sa mismong espasyo ng paggawaan, pinakamatindi ang kawalan ng kalidad sa mga erya ng pahingahan ng manggagawa. Wala o karumaldumal ang probisyon sa locker room na pagtataguan ng personal na gamit ng manggagawa. Sinisiyasat ang buong katawan ng manggagawa kada labas nito sa erya ng paggawa. Hindi dapat nagpapahinga—maski umihi o matagalang mag-lunchbreak–ang manggagawa.

Kahit ang mismong paggawaan, dahil nga nililikhang naglalaho ang paggawa, ay pinamumutiktikan ng pinakamasahol na kondisyon. Walang sapat na hangin, probisyon sa bentilasyon, mainit, madilim kundi man sobrang liwanag, dahil nga hindi naman makikita ito sa transformasyon ng hilaw na materyales tungo sa produkto at pagiging komoditi ng mga ito.

Ang sweldo ay pinakakarampot, sapat lang hanggang sa pag-uwi’t muling pagpasok ng manggagawa. Hindi nakakasapat sa pagpapakain at pagkalinga sa kanyang pamilya. At mismong ang kanyang pamilya ay isinusuka ang kanyang kakakurampot na kita, pati ang identidad na hindi lubos na nakakapagbuhay sa miyembro ng pamilya. Hindi na tanggap ang katawan ng manggagawa sa pabrika, hindi pa rin ito lubos na tanggap sa sarili nitong tahanan.

At nagiging pang-araw-araw ang saga ng pagdarahop ng manggagawa at ng mga umaasa sa kanya. Pinaparami ang pinapaasa sa katawan ng manggagawa kahit pa nga hindi nakakasapat ang kondisyon ng paggawa sa kahilingan ng pamumuhay. Nagiging pabigat ang personahe ng manggagawa sa sarili nitong tahanan, gayong sa pagawaan, itinuturing siyang per kilo ang panunumbas—kung gaano kalaki, ka-masibo, at kabigat ang kanyang maibabalik na kita sa kapitalista.

Kahit pa ang kapitalista ay wala naming itinatapat na moral at legal na obligasyon sa kanya. Ipinapaturing pang utang na loob ang kondisyon ng paggawa, na mabuti na ito, lalo na sa panahon ng krisis, kaysa sa wala, kaysa mamatay nang dilat ang pamilya nito. Ang trabaho ay biyaya ng diyos, at ang paggawa ay kasangkapan na may pagtutumbas sa murang halaga.

Kapag ang isang bagay ay nanaturalisa sa pang-araw-araw na paligid, napapaglaho ng kapaligiran ang politikal na kondisyon ng bagay. Ang manggagawa sa loob ng isang depolisadong kapaligiran ng paggawaan ay mas nalulusaw ang tendensiyang lumaban kaysa aktibong magprotesta. Paano pa makalalaban kung binagsakan nang mas mataas na quota ng produksyon, kung magkakabulalyaso ang pang-araw-araw na buhay kapag hindi nakapasok, kung matanggal sa trabaho? Ano ang mangyayari sa susunod na mga araw?

Share This Post